من... ^۱

۱- حتی اگه یه روز بزرگ ترین آدم تاریخ هم بشم، حتی اگه تمام دنیا تحسینم کنند، حتی اگه مهم ترین کلمه بشم. من همیشه یه حرف حاشیه ای برای این دنیا باقی میمونم مثل یه پاورقی که همیشه خیلی وقتا نخوونده رها میشه حتی اگه حرفای قشنگی برای گفتن داشته باشه !
زیر خط زندگی کلمه ها میشینم آروم.

نامه هایی که به مقصد نمیرسن احتملا برگشت میخورن و دوباره میرسن به دست نویسنده شون . شایدم توی هزار تو های پست گم بشن . همیشه فکر میکنم sms که delivery  نمیشن کجا میرن ؟ چی میشن ؟ چه بلایی سرشون میاد ؟ هر روزی که اسمت رو صدا میکنم  حس میکنم یه sms هستم که به مقصد نرسیده، گم شده و دیگه هیچکس خبری ازش نمیگیره،فراموش میشه ...

یک دست صدا نداره

من فقط یک، دستم !

به قول عليرضا اين گفتگو واژه مدرنيه . او گفت ،تمام شد . حالا تو بگو . تعارض و جدل و سفسطه هم نيست يه بحث منطقيه .
دلم خيلي گفتگو ميخواد . البته از اون نوعي كه عليرضا ميگفت نه . گور باباي هرچي مدرنيسم و پست مدرنيسمه ! تعارف كه نداريم دلم يه گفتگوي گرم عاشقانه ميخواد . بگم و بيشتر از گفتنم بشنوم !

+تجربه هاي عكاسي من.

معجزاتم در حد حدس زدن کد تصویر کامنتای بلاگفا افت کردن...

مطمئنا من هم روزی تصاویری داشتم .یعنی از اولش اینجوری بی تصویر و بی صدا نبودم تقصیر من نبود که این تصویر ها  کم کم  کمرنگ شدن بی رنگ شدن و کاملا محو شدن .و صدا هام اون قدر نشنیده باقی موندن  که  مُردن.  ایماژ های من دوام نیاوردن و من تبدیل به یه کلمه شدم . کلمه ای که بازنمود هیچ تصویری نیست .نماینده هیچ معنایی نیست  یک کلمه بدون محتوا ! من کجا باید باشم تا دیگه کلمه  نباشم . ایماژ باشم ،تصویر باشم ؟ باشم ؟ حس زیبایی نیست یک کلمه ی تنها بودن . کلمه شدم .

به نام خدا

ه
م
ک
ن
و
ن
.
.
.